ROBDÖŞAMBR

Robdöşambra uğrayıp yorum bırakanlara ve link verenlere ben de link vereceğim. Gözden kaçan haber versin.

Posted on Ağustos 11th, 2007 by robdoshambr
Filed under: Uncategorized | No Comments »

Dün bisikletle gelirken sağa sola anormal şekilde yalpaladığını fark ettim. Ne oluyor derken bir de ne göreyim, gidon ortadan kırılmış, neredeyse kopacak, maazallah ben de kapaklanacağım. Bulunduğum yer sanayiye yakındı, aklıma eskiden tanıştığım bir demirci geldi, bir iki milim kalmış gidonu hafifçe tutarak demirciye gittim. Sağolsun kaynak makinesiyle kopma noktasına gelen yeri şöyle bir çevirdi. Para da almadı. Şimdilik sağlam gibi ama kaynaktan kopacak gibi bir his var içimde. Ne yapacağım bilmiyorum. Olmazsa yeni bir gidon sorayım, 5-10 milyon arasıysa alırım.

Akşam da arabanın altını bir demir çıkıntıya taktım, eksoz borusu biraz aşağıdaymış herhalde, geriye doğru zorlayınca epey çatırdadı. Baktım iyice aşağı sarkmış. İnşallah kırılmamıştır diyerek olduğu yerde bıraktım, zaten geri de çıkmıyordu. Ertesi sabah geçen bir yazıda bahsettiğim ustaya telefon açtım. Arabanın ön tekerinin altına tuğla koyup geri ittik, eksoz borusu epey sarkmış ama kırılmamış, tabi boru bağlantıları açıldığı için araba çok bağırıyordu. Neyse, bağırta bağırta sanayiye götürdüm. Orada arabayı kaldırıp eğilen yeri düzelttiler. Biriki yerine kaynak yaptılar. Eskiyen eksoz lastik takozlarını da değiştirdiler. Lastik parçalar 6 YTL tuttu. 5 YTL’de kaynakçıya verildi. Ustaya “ne vereceğiz” dedim, canın sağolsun, ne verirsen dedi. Burada adet böyle işte, az mı olur çok mu diye düşün dur. Ben de 25 YTL verdim, yani malzeme hariç 14 YTL. Eh, adamcağız ta eve kadar geldi, bir sürü de iş yaptı. Neyse, çıkacak para cepte durmaz demişler, sabah sabah 25 YTL gitti.

Durum budur.

Posted on Ağustos 11th, 2007 by robdoshambr
Filed under: Uncategorized | 40 Comments »

Evvelki gün piknik yorgunluğunu evde TV izleyerek atayım dedim. Digitürk’ün başlangıç paketi var, şu 9.90 aylık ödemeli, uydu bizde kalanından. 30 kadar kanal var, eh zaten fazlasını izlemeye kimin vakti var ki? Neyse elimde kumanda yerdeki mindere yanlayıp ne var ne yok bakayım dedim. Öğle saatleri pek evde olmadığımdan ne tür program çıktığını bilmiyorum, hem de onu öğrenmiş olacaktım. Neyse, başladım besmeleyle Show TV’den yukarı doğru, en az 5-6 tane Türk filmine tesaadüf ettim.

Demek bu saatlerde eski Tük filmleri oynuyormuş. İşte buna pek memnun oldum. Zira severim bu fimleri. Hele birinde Kartal Tibet ile Fatma Girik vardı ki, bakmadan geçmek mümkün olmadı. Fatma Girik ile Kartal Tibet evlenecek, Kartal bir tersanede boyacılık yapıyor, kötü bir mafya adamı ise yavuklusu Fatma Girik’e göz koymuş, tersanede Kartal Tibet’e suikast suretiyle onu bertaraf etmeyi planlıyor. Bu amaçla Fatma Girik’in yanında çalıştığı sosyete terzisi hanımı da işin içine katıyor. Malum Türk filmlerinde sosyete terzisi hanımlar birtür randevu evi işletmecisi gibi çalışırlar, zengin ama onursuz insanlara yanlarındaçalışan fakir kızları komisyon karşılığı satarlar. Fakir kız da salak salak sırıtarak dikiş diker, dükkan sahibesine “abla, nikahıma seni de çağıracağım” filan diye saçmalar. Neyse, abla gününü gösteriyor Fatma Girik’e.

Tabii arada o kanal bu kanal gezdiğim için filmi tam izleyemedim ama zannedersem Kartal felç oluyor, Fatma kel adamın metresi oluyor, sonra ünlü şarkıcı oluyor, Kartal iyileşiyor ve Fatma’yı kendisiyle sakat olduğundan evlenmediği için hedef tahtasına koyuyor. Sürekli ıstırap içinde bakıyor, nayır, mayır, bağırıp duruyor. Dangalak herif işin içyüzünü sormadan kızı suçlayıp duruyor falan.

Öte yandan bir başka filmde çok nadir bir şeyle karşılaştım, bahsetmeden geçmeyeceğim. Hayati Hamzaoğlu’nu bilirsiniz, rahmetli gerçekten “kötü” bir adamdı. Hani bir ara Skubidu çizgi filminde ekipler yarışırken sürekli hile yapıp birinci olan, ama diskalifiye edilen “Gerçek Kötüler” diye bir takım vardı, işte Hayati Hamzaoğlu da gerçek bir kötüydü, Erol Taş eline su dökemezdi. Gün geçmez ki bir filmde ağa olup jönü tekmelemesin, bir başkasında Aliye Rona ile işbirliği edip sevenleri ayırmasın. Kimi zaman bir mafya babası olup Cüneyt’ten sopa yerken bazen köyü soyup soğana çeviren bir zalim efe olarak ortalığı kırar geçirirdi. Hasılı, gerçek bir kötüydü. İşte bu Hayati Hamzaoğlu izlediğim filmde Antep’li kahraman Şahin Beyi canlandırıyordu. Bakın bu benim için bir sürprizdir. Filmde Murat Soydan da vardı, ona da değinelim. Murat Soydan asla bir Ediz Hun, Cüneyt Arkın ayarında birinci sınıf jön olamamıştır. Özellikle ilk yıllardan sonra kafa-vücut dengesi kafası lehine değişince tipi bozulmuştur. Cüneyt Arkın’da bu bozulma çok sonraları, 1985 sonrasındadır. Halbuki bakın 1970′lerin Cüneyt Arkın’ınına? Alain Delon yanında bakkal çırağı gibi kalır. Hele yan duruşu, muzip gülüşü, yaz kış elinden çıkarmadığı deri eldiveniyle gerçek bir fenomendir.

Neyse, lafı uzatmayalım, film aslında bildik bir konuda, Fransızlar Antep’te terör estiriyor, Şahin bey ve adamları da kahramanlık gösteriyor. Filmde bir sürü saçma sapan sahne var ama dediğim gibi, Hayati Hamzaoğlu’nun mevcudiyeti ve iyi adam olması bu filmi benim gözümde günün filmi yapmıştır. 5 üzerinden 2 veriyorum. Kartal Tibet’in filmine ise 5 üzerinden eksi 1 verdim.

Arada bir sürü reklama rastladım, ya ben salağım, ya Türk halkının kafasında tahta eksikliği var dedirten ilginç şeyler var, bir reklama bir doktora tezi yazılır, öyle işte. İçi ayna gibi çamaşır makinesinin arkası kireçli, tamirci gelmiş konferans verir gibi konuşuyor, evin hanımı salak gibi elinde “soda” yazılı bir kutu tutuyor filan. Biri diş macunu icat etmiş, dişler inci gibi oluyormuş. 3-4 kaslı adam ve kadın acayip acayip demirden cihazın üstünde, yanında, altında ama ille de sırıtarak “ab sub swiling” türü şeyler söyleyerek ne kadar göbek eriteceğinizi anlatıyorlar. Bunlar herhalde diğer kanaldaki diş beyazlatıcıdan kullanıyorlar, nedense aklıma o geldi.

Bir de Kosla sıvı var, bu adamlar öğle vaktini parsellemiş, paraları kum gibi anlaşılan, nereye baksan bunlar çıkıyor. Bir sürü de saçını saçıp savuran karı var, güya birileri bunlara imreniyormuş vs. Dondurma reklamı da çok, gören de birşey zannedecek, uyduruk şeyler, hiç mi dondurma görmedik. Sonra diş etinizde kanama varsa Colgate kullanacakmışsınız, bilginiz olsun.

Reklamlarda uzun süre kalamıyorsunuz, bir de müzik kanalı gördüm, Mahsun klip çekmiş. Bu herif hiç adam olmayacak, gitmiş gene tropik bir adada pantolonla suya giriyor. Geçmiş yıllarda da pantolonla jet ski yapıyor, bir başkasında tropik adaya helikopterden atlıyordu. Bunların imaj danışmanının, neyse, ağzımızı bozmayalım. İşte, Mahsun bu klipte abuk subuk sözlerden oluşan bir şarkıyı son heceleri uzatarak okurken yan gözle çevredeki bikinili kızlara bakıyor, ağlar gibi yüz hareketleri yapıyor. Bir de kimin aklına geldiyse kumsalda yanına iki köpek koymuşlar, bildiğiniz zavallı iki sokak köpeği. Mahsun güya köpekle birlikte koşuyor, ama anlatılmaz yaşanır, gidin klibi izleyin.

Neyse eziyet, pardon klip biterken Mahsun tropik adada gün batımını ufuklara bakan adam tribiyle izliyor. Kasedin çok satacağından eminim. Ha, imajcı kardeş, birdahaki sefere tropik adada denize sokacaksanız ya herife adam gibi bir şort yahut haşema giydirin, ya da takım elbiseyle denize sokun, daha otantik olur.

Bu arada aynı kanalda sürekli açık saçık görünen bir hanımın da klibi çıktı, kadın anormal bir kıyafetle elinde deynekle göz doktoru gibi duvardaki harflere filan işaret ediyordu. Sürekli garip hareketler yapan kılıksız tipler de dikkatimi çekti, herhalde klip denince anlamsız şarkı, çıplak kadın, çıplak erkek, anlamsız hareketler gibi şeylerin biraraya gelmesi gerekiyor. Bir de mümkün olduğunca gülünç bir senaryo tercih ediliyor. Bunları dinleyen var mıdır? Hayret. Unutmadan, birde İbo çıktı, ağlayarak mezarlıkta bağırıp şarkı söylerken öteden hüzünlü bir ifadeyle Aydemir Akbaş göründü, ben daha fazla dayanamadım, kanalı değiştirdim.

Sırf film, müzik, reklam izlemedim elbette, arada haber de vardı. Denizli’de köylüler tavşan fare arası bir yaratık yakalamışlar, ondan bahsediliyordu. Arap Tavşanı diyen var, köylüler kameraya tuhaf tuhaf sırıtıyor, çocuk da tavşan mıdır neyse yaratığı almış televizyona bir şeyler anlatıyor. Habertürk de bir halt var gibi uzattı da uzattı, yok Merkez Bankası bunun resmini yapmış, latince adı neymiş, aynı lafı 10 kere çeviriyorlar.

Bu saatlerde bir de saatlerce borsa, döviz haberi oluyor. Şık kıyafetli hanımlar, gözlükleri parlayan, gömlekleri ve dişleri beyaz ötesi adamlar durmadan ABD, Japonya lafı ediyor. Arada sektör temsilcisi diye birileri gelip anlamadığım şeyler söylüyor. Bunların da heveslisi var ki televizyonlar ekonomi haberi veriyor. Bana kalsa tümünü kovar kanalı kapatırım. Bu işlerin açıklaması olmaz, arz ve talebe göre çalışır piyasalar. Yüksekken sat, düşükken al. Nasıl ama? Alın size en kral analiz. Bu lafı kulağı oradan tutup anlamsız ifadelerle söylemek için ille de şık hanım, beyaz ötesi bey bulmak zorunda değilsiniz.

Unutmadan, bir haber kanalında diyanet işleri başkanını gördüm, Ankara’da su sıkıntısı üzerine konuşuyormuş. Her iş bitti sıra buna mı geldi, meteoroloji ve DSİ’yi de diyanete bağlasınlar oldu olacak. Devlet memuru imamın duası kabul olsa gökten kademe, derece, maaşa zam yağardı. Boş laf bunlar.

Ulusalcı bir kanalda da keçi sakallı gençten biri Türkiye’nin nasıl satıldığını anlatıyordu. Hala mı be, insanda biraz izan olur. Bir kanalda mahalli haber veriyorlar, birvilayette memurlar halk müziği korosu mu kurmuş, gidin işinize demek lazım, tövbe estağfirullah.

Bir iki de yemek programına rastladım. Sürekli soğuk espri yapmaya çalışan bir aşçı eşliğinde bir şarkıcı ile sunucu pahalı bir mutfakta pirzolalı bir yemek yapıyorlardı. Ben en son pirzolayı nerde gördüğümü bile unuttum, herif şu kadar kalem pirzola diye tarif veriyor. Sonra bu yemeklerin porsiyonları küçük. 6 kalem pirzola benim için çerez yerine bile geçmez, pirzola dediğin adam başı 1-2 kilo olmalı. Sonra millete ot yeyin, yulaf yeyin derken nerden çıktı pirzola? Sağlık uzmanı öteki kanalda sallayıp duruyor kolesterol bilmem ne olurmuş diye, herifler burada kalem pirzolayı yufkaya sarıyor.

Hasılı gündüz televizyon izlemek eğlenceli şeymiş, bunu bilir bunu söylerim. Özellikle Türk filmleri çok güzel ve bol, insan hangisini seçeceğini şaşırıyor. Ev kadınlarına imrenmemek elde değil.

Posted on Ağustos 9th, 2007 by robdoshambr
Filed under: Uncategorized | 1 Comment »

Akademisyen ahbaplarım var demiştim, Murat Bey dışında bunlardan biri de bir zamanlar izlenimlerde link verdiğim Bakü Notları yazarı bir doçent, Bahadır Akın. Zamanında ünversitede okurken tanışırdık, gel zaman git zaman herkes kendi yoluna gitti. Ben ipsiz sapsız biri iken bu arkadaşlar okuyup doçent, profesör oldular. Uzun zamandır çağırıp “bırak şu blog davasını, biraz dinlen, iki laf ederiz” diyordu, ben de hanımdan izin alıp hafta sonu atladım otobüse hocanın yanına vasıl oldum.

Zaman insanı değiştiriyor, kimimiz saçı döktük, kimimiz ağarttık, hepimizde göbek mevcut. Ama ne demişler, insan yedisinde neyse yetmişinde odur diye, karakter hep aynı. Hoşbeşten sonra görevli olduğu okula gittik. Tipik bir devlet üniversitesi, tatil zamanı ortalıkta in cin top oynuyordu. Hocanın epey büyük bir odası var, “hayrola, at mı oynatıyorsun” dediğimde geçmiş dönemde ünvanı doçent olanları zorla bu odalara taşıdıklarını söyledi. Kendisi yurt dışındayken taşımışlar. Bir çalar saatle, eski bir kanepe alacak, saat beşe kuracak sonra çekip gidecekmiş. Akademisyenin hayali bu kadar olur işte. Biraz lüzumsuz olduğumdan kaç para maaş alıyorsun dedim, 1.550 YTL imiş. 6 ay derse girdiği dönemlerde belli bir saatin üzerinde ek ders ücreti de alıyormuş. Doçent için az değil mi dediğimde, “yok, hamdolsun geçiniyoruz, beğenmeyen çeker gider” diye cevap verdi. Yalnız doçentten doçente maaş değişiyormuş, erken yaşta doçent olanla araştırma görevlisi neredeyse aynı parayı alıyormuş. Memuriyetteki kıdemle ilgili birşey galiba, kendisi de bilmiyor. Sistem genç yaşta ilerleyeni pek sevmiyor anlaşılan dedim. O pek birşey sormadı, izlenimlerden zaten haberdar, robdöşambr için de “zevzek adamsın vesselam” dedi. Kendisi de pek ciddi sayılmaz ya, neyse.

Yaşadığı şehir orta halli bir yer, seçim öncesi üniversite olmuş, ismi de epey uzun, Karamanoğlu Mehmet Bey Üniversitesi imiş. “Bu ne yahu, adam bunu söyleyene kadar akşam olur” dedim. Hatta geçenlerde televizyonda görmüştüm, Sivas’ta bir hastanenin adı “Sultan Birinci İzzettin Keykavus Devlet Hastenesi” iken Numune hastanesine dönüşüyormuş, isim uzun vatandaş söyleyemiyor diye. Bazıları itiraz ediyormuş “Koca Selçuklu Sultanının ismi nasıl sökülür, biz daha ölmedik” derken bir kısım da “canım sultanın adını verecek yer mi yok, vatandaş hastanenin adını söyleyemiyor, sultana laf mı ediyoruz” şeklinde. Haberde izlediğim kadarıyla hastanenin adını kimse doğru söyleyemiyordu. Aslında vatandaş bunu bir şekilde çözer ama söylenme zorluğu resmi yazışmalarda da sıkıntı yaratabilir. Maliye para ödemez, dilekçe vermek uzun sürer, daha fazla lazer mürekkebi gider vs.

Ben bunları anlatınca hoca da dertliymiş, “aynen öyle Fethi bey, bu isim uygun değil, Karaman Üniversitesi ne güzel, Karamanoğlu bilmem ne diyene kadar hem insanların dili dönmez hem de resmi toplantılarda, sempozyumlarda pratik olmaz” dedi. Hatta yerel bir gazeteye “bu isim olmaz, kimse çocuğuna söylenmesi zor isim koymak istemez, bunun Ahmet bey ile Mehmet bey ile alakası yok, mikro milliyetçilik yapalım derken yakacaksınız üniversitenin geleceğini, bu isim belki bir kampuse, yahut enstitüye verilebilir ama üniversiteye olmaz” mealli yazı yazmış. Gel gör ki, aksini düşünenler “bunlar Türk düşmanlarıdır, Karamanoğlu Mehmet Bey Türk Dilinin Anadolu’da babası sayılır, üniversitemize başka isim koyamayız” demeye kalkmışlar, birbiriyle husumet içindeki siyasilerin desteğiyle de öyle olmuş. Halbuki hocayı tanırım, Türk düşmanlığını bırakın masa başı milliyetçileri “şu kadar paradan aşağı olmaz” diye pazarlık ederken seve seve üstelik ailece Azerbaycan’a gitmiş Türk dünyası dostu biridir. Hasılı, bence de bu isim olmamış.

Öğrenciler nasıl, dedim. Birinci sınıfta ateş gibi oluyorlarmış ama son sınıfta birer zombi gibi çekip gidiyorlarmış. Öğretim üyelerine hiçbir sorgu, sual yaptırım uygulanmadığından istisna bir iki hoca dışında çocukları baskıyla sindiriyorlarmış. Derslere yarım yamalak giriliyor, öğrenciler 3-5 sayfalık notlarla ders geçiyormuş. Millet dandik kitap basıp zorla öğrenciye satar, türlü para hesabı yapar, makam, mevki kovalarmış. Anadolu üniversitelerinde çoğu böyle olsa gerek.

“Gel sana da blog açalım”dediğimde gülerek “bunlar senin işin, ben beceremem” dedi. Halbuki iyi mizah anlayışı olduğunu bilirim, lüzumsuz şeyler yerine gündelik hayatını yazsa popüler bile olabilir. Şimdi kıytırık bir yarı kasaba üniversitesinde oyalanıp duruyor. “Bari özel üniversiteye filan geç” dedim. “Hayatımdan memnunum” dedi, öğrencileri pek seviyormuş, birkaç tane eposta gösterdi “buraları, bu çocukları kurda kuşa bırakmamak lazım Fethi, İstanbul, Ankara’da zurnanın deliği olamam, buralar biraz otursun, kurumlaşsın, beraber gideriz” diye de ilave etti. Eh bir yerde yerleştikten sonra kalkıp gitmek de kolay değil elbette, çoluk çocuk vs. Bir de memuriyet meselesi var, onu sordum. “Senin gibi adamdan memur nasıl olur” dedim. Dedim ama lafı kapınca bırakmadı, bana bir nutuk çekti, akademisyen işte, mealen şunu söyledi:

“Memurluk bir illettir, gizli bir uyuşturucudur, bir defa sirayet ederse adam iflah olmaz. Öldürmez, adamı varlıkla yokluk arası sınırda tutar memurluk. Her ay az ya da çok belli bir para alacağını bilir ona göre yaşarsın, bir nevi komünizmdir. Bir insandaki tüm müspet, yaratıcı, yenilikçi yönü törpüler, aktif adamı bir zombiye dönüştürür. Karakteri uygun olan çoğunluk kolayca kapı köpeği haline gelir. Gelmeyen de oradan oraya sürülen bir ruh hastasına dönüşür. İşin kötüsü memurun çocuğu da memurluğa meyilldir. Dahası öğrenciler de işsiz kalacağız diye memurluğa heveslidir. Haksızlar demiyorum, devlet böyle bir imkan sunmuşsa, bu imkandan yararlanmak isteyenleri kınamak doğru olmaz. KPSS sınavına bak, milyonlar memur olabilmek için neler çekiyor. Peki haksızlar mı? Hayır, iş hukuku, minimum kapitalist ilişki kuralarının bile olmadığı özel sektör mantığı içinde devlete köle olmaya koşanlara hatalısın diyemem. Öncelikle devletin istihdam için haksız bir rakip olmaktan çıkması ama bu süreçte de sağlıklı bir iş ortamı için adam gibi yasal düzenlemeleri tamamlaması gerekir. Şu anda devlet memurluğu bir fert için güzel seçenektir, bunu kabul etmek lazım ”

Laf uzayıp ben uyuklamaya başladım, ama “Hocam kafa ütüleme” de demedim, fukara iyice dolmuş anlaşılan. Söyledikleri yanlış mı? Ben de bu işleri yazarım malum, aynen öyledir. Neyse daha nice sohbetler ettik, Çinden, Hintten girdik Fenerden Beşiktaştan çıktık. Kendisi beni ertesi gün kayınpederinin köyünde yapılacak pikniğe davet etti. “Ayıp olmasın, aile içi bir iş” dediysem de ısrar etti, “hem sana malzeme de olur, robdöşambır için ‘pikniğe gittim et yedim’ türü anlamlı yazılar yazarsın” dediğinde bunun isabetli olduğuna karar verdim. Akşam da beraberdik, evde hocanın ufaklıklarla da hoş sohbetimiz oldu, bunları yazacak zaman olmaz ama çocukların benimkilerden eksiği yok, hepsi bir alem.

Köydeki piknikte neler oldu? Az veyahut bir zaman sonra…. Ordövuar…

Posted on Ağustos 8th, 2007 by robdoshambr
Filed under: Uncategorized | 7 Comments »

İnsanın akademisyen ahbabı olması iyidir. Bunun sebebi arasıra kitap yazan ahbapların size de tercihan imzalı bir kitap gönderme ihtimalidir. Ekonomi alanında marifetli hocalarımızdan Murat Çokgezen sağolsun muhtelif tarihlerde yazdığı yazıları derleyip toparladığı kitabı Homoekonomikus’un bir nushasını bila bedel, üstelik kargosu da tarafından ödenmiş şekilde bana “aziz dostum, değerli blogcu Fethi Sipahi Tan beyefendiye en derin hürmet ve sevgilerimle” imzasıyla göndermiş. Kitabı elime aldığımda ilkin biraz şaşırdım. “Yahu Murat hoca da şaşırdı, ekonomistlerin cinsel tercihinden bize ne, bir de Liberte basmış kitabı, bu nasıl özgürlük yandaşlığı” demişken Homoekonomikus ile farklı bir mana kastedildiğini anladım. Murat bey sağlam bir akademisyen olması yanında, Ekonomitürk ekibi ile kıyaslanabilecek çapta mizah anlayışına da sahip. Aslında keşke Ekonomi Türk ekibine takma bir isimle katılsa, hepimiz için kazanç olurdu.

Herneyse, Homoekonomikus’u elime aldım, bazı yazıları önceden okumuştum ama derlenmesi iyi olmuş. Derhal bu kitabı da klozet kitapları serisine kattım. Yanlış anlaşılmasın, klozet kitapları benim gözümde seçme kitaplar anlamına gelir. Epey kitap bitirdim klozette otururken, yerine göre tekrar okunması gereken bazı kitaplar da banyodadır. Kimsenin rahatsız etmediği nadir yerlerden biri olduğu için tercih ediyorum.

Homoekonomikus’un içindekilere şöyle bir göz atarsak, “Kötü Hoca İyi Hocayı Kovar”, “Dostlarla ne kadar görüşmeli”, “Evlenin Tasarruf Edin”, “Eyvah Kocam Fuara Gidiyor”, “Bırakınız Girsinler”, “Yabancı Damata Veto” gibi ağır makalelere rastlıyoruz. Murat Hoca karmaşık gibi görünen güncel konuları tam da olması gerektiği gibi basit ama çok eğlenceli ve akıcı bir dille bizler için çözümlüyor. Mesela benim de hep canımı sıkan, kar yağdığında bizler evimizde televizyon başında yanlayıp yatarken sokaklarda elleri donarak yüksek fiyatla otomobiller için lastik zinciri satmya çalışanlara “vay kan emiciler, 10 liralık şeyi 20 liraya satıyorlar” diyen ahmaklara cevap olarak yazdığı kısa yazı göz açacak cinsten. Yine, ekonomik korumacılığın zararlarını aynen kültürel korumacılığa yansıtan Murat Bey kültürel ve dini anlamdaki korumacılığın da faydasız olduğunu düşünüyor. Dinine ve kültürüne güvenen onu rekabete açar, misyonerlik ve kültürel istila yalanının ardına sığınmaz diye tercüme edeyim ben.

Hasılı, Murat bey iyi iş yapmış, Ekonomi Türk’ün şimdiye kadar çoktan yapması gerektiği gibi seçme yazılarını kitaplaştırmış, vatandaşa büyük bir hizmet sunmuş. Bir “homoekonomikus” olarak bedava kitap için ayrıyeten teşekkür eder, pek ümitli olmamakla birlikte kendisine bol kazançlar dilerim.

Murat bey herhalde Homoekonomikus için çok daha güzel bir site, tercihan blog açacaktır, devir pazarlama devri. Sağda solda elli tane blog açan gençler hocaya yardımcı olabilir, akademisyenler mahcup olur, şöyle klas bir site için desteğinizi esirgemeyin. Bakın yeri de belli, Marmara Üniversitesinde imiş, hem elini de öpmüş olursunuz.

Posted on Ağustos 7th, 2007 by robdoshambr
Filed under: Uncategorized | 32 Comments »